Abijam, Asa, Jozafat i Joram.

Abijam, Asa i Jozafat poprzedzają Jorama. Spójrzmy, kim byli i jacy byli.

Abijam rządził trzy lata i „poszedł on drogą wszelkich grzechów swego ojca, które [ten] przednim popełniał, dlatego że serce jego nie było szczere jego przodka, Dawida”. A jednak to ze względu właśnie na Dawida Bóg zachowuje „płomyk” jego dynastii w Jerozolimie.

Asa królował czterdzieści jeden lat i był… dobrym człowiekiem i sprawiedliwym. Kazał wysiedlić z kraju uprawiających nierząd sakralny i usunąć wszelkie bożki. Jest tylko jeden problem – nie usunięto wyżyn. Lecz i tak serce Asy było szczere wobec Pana. Tak bardzo, że pozbawił własną matkę tytułu „królowej-matki”, bo sporządziła sobie bożka ku czci Aszery, bogini czczonej wraz z Baalem.

Jozafat, syn Asy, objął władzę w wieku 35 lat i królował 25 lat. I postępował tak, jak jego ojciec, czyniąc to, co słuszne w oczach Bożych. Usunął resztę czyniących nierząd sakralny i był dzielnym, walecznym wojownikiem. W jego miejsce królem został jego syn, Joram.

Joram stracił Edom, który odłączył się od Judy i wybrał własnego króla. Sam Joram czynił to, co złe w oczach Boga.

Łatwo zauważyć wzloty i upadki wśród Judzkich monarchów. Wiele spraw było zależnych od kaprysu władcy – niestety. To ciekawe, że Mateusz daje nam cztery postaci, z których pierwsza i ostatnia są złe, a dwie środkowe są sprawiedliwe. Ale sens jest chyba łatwy do odczytania – Jezus nie jest ani tylko z tych dobrych, ani tylko z tych złych. Jezus w swoim rodowodzie ma różnych królów.

I jeszcze jedno tu wybrzmienia – sprawiedliwy jest ten, którego serce jest szczere wobec Pana. To jest jak gdyby recepta na sprawiedliwość: mieć serce szczere wobec Pana. Zauważcie – to nie jest recepta, która brzmi: „bądź sprawiedliwy!”. Nie. Ona brzmi: „Miej szczere serce wobec Pana”. Prawdziwie. Niczego w nim nie ukrywaj przed Bogiem. Bądź przejrzysty – nawet w tych gorszych chwilach w Twoim życiu. Wszystko oddaj Panu.

Musimy o taką szczerość serca się modlić. A Pan poprowadzi nas drogą sprawiedliwości.

Przed Achazem 

Zostali nam jeszcze do omówienia Azariasz, Jotam i Achaz, którzy królowali po tych władcach, których Mateusz pominął. Jak oni się prezentują?

Azariasz był królem po Amazjaszu. To był dobry człowiek, postępujący tak, jak jego ojciec, a jego czyny były słuszne w oczach Boga. Rządził 52lata, choć dotknął go trąd za jego pychę, kiedy sam chciał złożyć ofiarę świątyni zamiast kapłanów (2Krn 26, 16-23 – tu występuje pod imieniem Ozjasz, ale to ta sama osoba). Już do śmierci pozostał trędowaty. To właśnie za jego panowania swą działalność rozpoczął prorok Izajasz (Iz 1,1).

Jotam został królem po Azariaszu, swoim ojcu. Panował szesnaście lat. Zbudował Bramę Górną świątyni Pańskiej i postępował sprawiedliwie, choć wyżyn nadal nie usunięto. I to właśnie w czasie jego panowania Pan zaczął nasyłać na Judę Resina, króla Aramu i Pekacha, syna Remaliasza.

I niby ta informacja jest jedynie wtrąceniem wersetu 37 w 15 rozdziale 2Krl. Lecz tak naprawdę konsekwencja tej informacji nosi na sobie ciężar kolejnej mesjańskiej zapowiedzi.

Jotam umiera, a w jego miejsce królem zostaje Achaz. 2Krl 16, 1-20 to opis skrótowy jego panowania, natomiast szerszy mamy w 2Krn 28, 1-27. Czas rządów Achaza zbiegł się w czasie z jeszcze jedną osobą- z Izajaszem, prorokiem Pańskim.