Już dwukrotnie chciałem przestać pisać te posty. Powodem jest to, że w tym roku adwentowe Słowo przenika mnie tak mocno, że w ogóle nie jest to miłe uczucie. To mnie przerasta, bo Słowo wydobywa ze mnie tak wiele, że czasami piszę posty z zaszklonymi oczami. Nawet teraz, kiedy czytam: „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud! – mówi wasz Bóg”. Przecież to jest piękne! Bóg woła, by POCIESZAĆ Jego lud, bo nasza nieprawość została odpokutowana, bo już odebraliśmy słuszną karę, bo czas naszej służby się już zakończył. Czasami wydaje się nam, że mija już zbyt dużo czasu w trudzie, że to, co złe nie ma końca. Ale jeden dzień dla Boga jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat, jak jeden dzień. Bóg widzi dalej. Bóg wie, że to jedynie krótka chwila, nie wieczność cierpienia. Że to lekarstwo jest nam potrzebne. Po co? Może właśnie po to, byśmy się nawrócili, czyli zmienili sposób naszego myślenia, byśmy zrozumieli, że sami nie damy rady, że jesteśmy zbyt słabi, że potrzebujemy Go – Boga, który ma moc sprawić, że gwiazdy rozsypią się w ogniu, a nam nic się nie stanie. Potrzebujemy Boga, który jedyny ma moc obdarzyć nas szczęściem trwałym i prawdziwym, nie tym pseudo-szczęściem, którym karmi nas świat. „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!”. Jak ja potrzebuję tego pocieszenia! Jak bardzo tęsknię za słowem otuchy! Chcę usłyszeć, że już wystarczy, że moje grzechy są już odpokutowane. Nigdy nie będę godzien rozwiązać rzemyk u sandała Mocniejszego, którego przyjście jest #oJedenDzieńBliżej. I nawet nie chcę tego robić. Pragnę raczej czegoś zupełnie innego – by Ten, który chrzci Duchem Świętym, wziął mnie na swoje ramiona i zaniósł tam, gdzie powinienem być. By zaniósł mnie do domu. Do stada. Tam, gdzie moje miejsce – przy Nim. Tak, chcę by to była moja nagroda: otarcie łez, pocieszenie, przygarnięcie, pokój serca, sprawiedliwość i zbawienie. Po prostu chciałbym, żeby był blisko.

Iz 40, 1-5,9-11 ; Ps 85 ; 2P 3, 8-14 ; Mk 1, 1-8