Nie przepadam za tymi słowami, które wypowiada Jezus. Jeszcze niedawno słyszeliśmy, że kto wyzna swoimi ustami Jezusa Panem i uwierzy w Jego zmartwychwstanie, osiągnie zbawienie. A tu nagle weryfikator wagi ciężkiej wjeżdża w adwentowej Liturgii Słowa: „Nie każdy, kto mówi Mi <<Panie, Panie!>> wejdzie do królestwa niebieskiego”. Trach, bum! I ziemia okazuje się jednak twarda, kiedy zostajesz ściągnięty na nią tymi słowami. Można mówić, że się wierzy. Można opowiadać o tym, jak to pięknie czuło się bliskość Jezusa. Można wołać, że jest się katolikiem od pokoleń! I można nie wejść do królestwa niebieskiego. Mnie to otrząsa z ułudy. „Lecz ten, kto spełnia wolę Mojego Ojca, który jest w niebie” wejdzie do królestwa niebieskiego. Najłatwiej jest mówić, ale prawdziwie weryfikuje naszą wiarę to, co czynimy i czy jest to zgodne z wolą Boga. Nie wystarczy słuchać słów Jezusa, ale trzeba jeszcze je wypełniać, by stać mocno jak dom zbudowany na skale. Nie ważne, jakie przeciwności losu na ciebie spadną – przetrwasz. I wejdziesz do królestwa niebieskiego. Muszą jednak zadziałać te dwie rzeczy: usłyszeć i uczynić. Usłyszeć Jezusa i uczynić to, do czego On wzywa. Trudne to. Często niewygodne. Problematyczne. Jednak mamy też wskazaną pomoc w naszej bezsilności wobec tych słów Jezusa: trzeba złożyć nadzieję w Panu, Jemu dziękować, uciekać się do Niego i w Nim pokładać ufność, nie w ludziach, nie w ich opiniach o nas, nawet nie w ich słowach pełnych pustych obietnic. Bóg jest wiekuistą skałą, na której nasze życie nie legnie w gruzach, przetrwa najgorsze momenty. Wtedy zostaną otwarte przed nami bramy sprawiedliwości i przejdziemy przez nie dziękując Bogu za to, że wysłuchał nasze modlitwy, że okazał się wierny do końca. Kiedy Jego przyjście jest #oJedenDzieńBliżej warto wołać do Pana i prosić o rzeczy wielkie. A rzeczą wielką jest zdolność usłyszenia i uczynienia, nie gadania.

Iz 26, 1-6, Ps 118, Mt 7, 21.24-27